شهاب شادابی

گاهی از بازیگر شدن، پشیمان می شوم/ تکلیف دانشجویان بی شمار رشته بازیگری که در طول سال فارغ التحصیل می شوند؛ چیست؟

بازیگر سریال نفس گفت: برخی اوقات از بازیگر شدنم پشیمان می شوم؛ اما به هر حال یک دهه از بهترین سال های زندگی ام را صرف آن کرده ام و الآن دیگر نمی توانم آن را کنار بگذارم؛ این پشیمانی هم نه به خاطر رکود و بیکاری نسبی بلکه بیشتر به خاطر گاردی است که برخی از همکاران نسبت به ورود بازیگران جدید به این حوزه دارند؛ ورود یک نفر به دنیای بازیگری، چرا باید منوط به اجازه فرد دیگری باشد؟!

شهاب شادابی بازیگر نقش داریوش در سریال «نفس» در گفتگو با خبرنگار حوزه هنری تهران نیوز درباره نقش خود در این مجموعه گفت: ابتدا قرار بود نقش روزبه را بازی کنم و با توجه به این که فیلمبرداری سریال در دو فاز انجام شد، حتی در فاز اول نیز نقش روزبه را بازی کردم که بعدا علی رضا کمالی این نقش را بازی کرد. تصویربرداری سریال به دلیل مسائل مالی، مدتی متوقف شد و زمانی که کار جلوتر رفت، احساس کردیم که نزدیک شدنم به نقش چریک، زمان زیادی برای گریم نیاز دارد و داریوش بیشتر به من نزدیک است. خودم هم به شخصه با این نقش بیشتر ارتباط برقرار می کردم. نقشی که فراز و نشیب های خوبی داشت و در چند مقطع، بازی آن نیاز به ریزه کاری هایی داشت که این نقش را برایم جذاب می کرد.

شادابی در پاسخ به این که چقدر نسبت به تاریخ معاصر ایران اشراف دارد؟ افزود: قطعا همه ما ایرانی ها نسبت به گذشته و تاریخ کشورمان حساس هستیم. اما اگر قرار باشد این برهه تاریخ را به گونه ای نمایش دهیم که مدیون یک فرد خاصی نشویم، کار خیلی دشوار خواهد شد. من برای ایفای نقش در مجموعه «نفس» تحقیقات زیادی داشتم. کتاب های زیادی خواندم و از صحبت های افرادی که گذشته را بدون تحریف، روایت می کردند، بهره بردم. تقریبا هفت ماهی این روند طول کشید؛ برخی اوقات احساس می کردم فضایی ایجاد شده که در سال ۶۵ زندگی می کنم نه ۹۵؛ به اندازه ای در حال و هوای آن دوران به سر می بردم که ناخواسته طرز لباس پوشیدن ام نیز تغییر کرده بود.

 

بازیگر فیلم سینمایی «دعوتنامه» در رابطه با این که آیا ایفای نقشی از تاریخ معاصر ایران که هنوز راویان زنده ای دارد، برایش چالش برانگیز نبوده؟ اظهار داشت:خیر، واقعیت این است که ایفای هر نقشی چه تاریخی و چه غیر تاریخی دشوار است. زیرا حس و تفکری بیرون از شخصیت بازیگر است و باید برای رسیدن و نزدیک شدن به آن تلاش کرد.

ضمن این که به شخصه گاهی در گذشته زندگی می کنم و آن را دوست دارم. همین موضوع برایم از دشواری های بازی کاست؛ من، نقش و فضای داستان را خوب درک کردم.

شادابی همچنین درباره تجربه همکاری با جلیل سامان در مقام نویسنده و کارگردان سریال نفس گفت: کار کردن با ایشان بسیار بسیار سخت و در عین حال لذت بخش است؛ کار آقای سامان را نمی توان با هیچ کارگردانی مقایسه کرد. واقعا آرزویم است یک بار دیگر فرصت همکاری با ایشان برایم فراهم شود.

شهاب شادابی درباره تجربه های بازیگری خود در سال های گذشته نیز توضیح داد: برای اولین بار در سال ۸۴، نقش اصلی یک تله فیلم را بازی کردم. سال های ۸۷ و ۸۸ در کلاس های زنده یاد حمید سمندریان دوره بازیگری را گذراندم. دو سال بعد، با دکتر مسعود دلخواه در دو نمایش تئاتر همکاری کردم. مدتی فعالیت ام کمتر شد تا این که ماه رمضان سه سال پیش، با سریال «فاخته» به تلویزیون آمدم. همچنین در چند اپیزود سریال «شاید برای شما هم اتفاق بیافتد» ایفای نقش کردم. سپس در سریال های «تنهایی لیلا»، «سایبری» و «کیمیا» هم نقش کوتاهی را بازی کردم. همچنین در فیلم های سینمایی «فرشتگان قصاب»،«لینا»، «توچال» و «دعوتنامه» نیز به ایفای نقش پرداختم.

وی در پاسخ به این که آیا با علاقه وارد حرفه بازیگری شده است یا نه؟ عنوان کرد: قبل از ورود به این حرفه دوره آموزشی ندیده بودم و به پیشنهاد یکی از دوستانم تجربه اش کردم. اما بعدها بازیگری را آموختم و تمرینات و مراقبه هایی داشتم. امسال نیز به همین دلیل وارد عرصه سینما شدم؛ تا قبل از آن، خودم را اندازه سینما نمی دانستم. اما اکنون فکر می کنم که وقتش رسیده است.

این هنرمند همچنین خاطر نشان کرد: برخی اوقات از بازیگر شدنم پشیمان می شوم. اما به هر حال یک دهه از بهترین سال های زندگی ام را صرف آن کرده ام و الآن دیگر نمی توانم آن را کنار بگذارم. این پشیمانی هم نه به خاطر رکود و بیکاری نسبی بلکه بیشتر به خاطر گاردی است که برخی از همکاران نسبت به ورود بازیگران جدید به این حوزه دارند. ورود یک نفر به دنیای بازیگری، چرا باید منوط به اجازه فرد دیگری باشد؟! من ۱۰ سال صبر کردم تا اطلاعات، دانش و حس و حالم به حدی برسد که بتوانم در کنار دیگر بازیگران، کار خوبی ارائه کنم. خوشبختانه جلیل سامان از معدود کارگردان هایی هستند که به غیر از توانایی بازیگر، معیار دیگری را مد نظر ندارند.

شادابی در پایان گفت: در تلویزیون و سینما، تعداد کمی از بازیگران، مدام تکرار می شوند. برای نمونه در یک پردیس سینمایی که چهار فیلم در حال اکران است، چهره بازیگران مشترک بر پوستر فیلم ها مشاهده می شود. با این تفاسیر تکلیف بیش از ۱۰۰۰ دانشجوی رشته بازیگری که در طول سال فارغ التحصیل می شوند چیست؟ چه بازار کاری برای آن ها وجود دارد؟! از سوی دیگر نگرانی از بازگشت سرمایه در سینمای ما به قدری زیاد است؛ که گاهی هدف متعالی هنر فراموش می شود. در حالی که هنر یعنی خلاقیت و نوآوری اما به دلیل محدودیت، خلاقیت حذف می شود.

انتهای متن/*

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *